RETROSPECTIEF

Donderdag 9 juni 2011 begon voor mij het avontuur "Alpe d'HuZes". Overdag luisterend en 's avonds kijkend naar de live registratie bekroop mij een gevoel van: "ik ben hier op de verkeerde plaats, ik wil daar zijn en mijn steentje bijdragen!" Als snel besloot ik dat in juni 2012 ik ook mee zou doen.
Begin oktober vorig jaar startte de inschrijving voor de 7e editie van Alpe d'HuZes. Al snel werd duidelijk dat het aantal inschrijvingen vele malen groter was dan het aantal beschikbare plaatsen. Loting zou uitwijzen of ik mocht deelnemen. 12 oktober kwam het verlossende mailtje. Ik ben ingeloot! En nog wel op de donderdag.
De voorbereiding startte. Een soort website maken. Weliswaar op blogger, maar toch. Nadenken over (sponsor)acties. Het opmaken van de actiepagina van Alpe d'HuZes. Wat wordt mijn streefbedrag, hoe vaak ga ik omhoog. Twee belangrijke doelen in de aanloop naar 7 juni 2012. Het nadenken over de vorm en mate van trainen. Aangezien het schaatsseizoen in volle vaart verkeerde, koos ik ervoor om niet te gaan wielrennen, maar zondags in de winter te gaan mtb'en.
Mark maakte een mooie wervende tekst voor mijn mailing. Kern was: "Ga toch fietsen. Ja, dat ga ik doen!"
Tjitske ontwierp een mooi visitekaartje. Dit werd kostenloos gedrukt.
De eerste deelnemersbijeenkomst in het najaar in Philips stadion was informatief en met name inspirerend. De sessie waarbij iedereen zijn/haar verhaal kon doen waarom hij/zij deelnam was emotioneel. Met veel energie en goed gevoel huiswaarts.
De eerste donaties komen binnen. Elke keer als er een mail van een donatie binnenkwam, was dat enorm kicken. Maar het knagende gevoel van het behalen van mijn streefbedrag van € 4000,- bleef. "Ga ik het bedarg wel bij elkaar halen?" In het vroege voorjaar waren al diverse mensen die hun bedrag binnenhadden. Ik was nog lang niet zover. In mijn klas waren diverse kinderen die spontaan acties opzetten. Dit leverde al mooie bedragen op. In de klas van Kalle bood de juf spontaan aan een sponsorloop te organiseren. Ook hier werd een heel mooi bedrag opgehaald.
Maar de klapper kwam op 9 mei 2012. Mede door de mooie sponsorenveloppen en kaarten die ook gratis waren geleverd is de  sponsoractie: "O.b.s. de Sleutel fietst haar eigen Alpe d'HuZes", een groot succes geworden. Het leverde ruim € 5400,- op. Voor mij een hele grote opluchting. Ten eerste vanwege het bedrag, maar ook de vele enthousiast en spontane reacties. Een geweldig resultaat. Met een mooi vantevoren opgesteld persbericht was ook de lokale pers op komen dagen.
In de tussentijd natuurlijk veel getraind. De terugslag kwam op 18 maart; van Deventer naar Amsterdam gefietst. Veel wind tegen, kou en de laatste 30 km regen, heel veel regen. Gevolg een geïrriteerde knie. Maar na twee weken rust en voorzichtig weer beginnen, ging het weer bergopwaarts.
De kick-off bijeenkomst van 20 mei was wederom goed. De kleding werd in ontvangst genomen. Dit was een magisch moment. Het wordt nu écht, tastbaar..... "Laat het maar komen!"
Maandag 2e pinksterdag vertrok ik naar Bourg d'Oisans. De eerste drie dagen veel gefietst en wennen. Vrijdags een rustdag. 's Avonds als verrassing kwamen Vera, Bart en Maarten van team Boreel voor één nacht logeren. De volgende dag met z'n vieren de Alpe d'Huez bedwongen. Ik beleefde toen mijn Alpe d'HuZes moment. Dave ? kwam ik telkens tegen op de berg. Opeens was er contact. Zijn verhaal was zeer aangrijpend. Samen zijn we huilend naar boven gereden. Bovengekomen schudden we elkaars handen, gaven onze namen en bedankte hij mij voor mijn steun. Mooier kon de dag niet eindigen....
Zondag nog rustig gefietst. Maandag werd de fiets gechecked, uit elkaar gehaald en gepoetst. De dagen daarna stonden in het teken van rust. Paar keer naar boven geweest om zaken te regelen en sfeer te proeven.
Woensdag was het weerzien met Liesbeth. Samen naar Bourg en ook sfeer proeven. 's Avonds op tijd naar bed. Na amper geslapen te hebben, ging om 2.30 uur de wekker. Om 3.45 uur stond ik aan de start. De adrenaline gierde door mijn lijf. Nog 40 minuten wachten. Uiteindelijk werd om 4.30 uur het startschot gegeven middels het afschieten van een vuurpijl. "Nu mag het dan eindelijk.......!" Na maanden wachten was nu het moment aangebroken.
In grote getalen kwamen we bij de voet. Het was een gedrang en gedring van jewelste. Na een kilometer of vier ging het beter. Het werd rustiger en er werd iets van een cadans gevonden.
Langs het parcours waren al best veel mensen. Met name in bocht 16 en 7 waren al vele supporters.
Maar de grootste schare mensen stonden tussen bocht 1 en 0. Op de plek waar iedereen het dorp binnen komt strompelen. Bij de finish volgt een ovationeel ontvangst. Dat werd bij elke nieuwe binnenkomst alleen maar overtroffen.
Vóór het finishen sloeg ik af om bij de camper te herstellen. Schone droge kleding werd aangetrokken, eten en met name boullion drinken was noodzakelijk. Windjack aan en afdalen. Met kramp in de vingers kwam ik telkens beneden bij de start. Even het schouwspel tot me genomen en weer omkeren om de volgende beklimming te ondergaan.Het waren telkens ijkpunten die houvast gaven. Bocht 16, bocht 7, de draai met daarna zicht op het dorp Alpe d'Huez, het verlangen om door de haag van mensen te fietsen na bocht 1 en natuurlijk de finish. In deze stappen werd telkens elke beklimming gestart.
Het klimmen zelf was zwaar. Maar mijn herstelvermogen bleek goed te zijn. Elke keer kwam ik redelijk fris bij de camper. Liesbeth verbaasde zich daarover. Ik was dus fit en goed voorbereid.
Tijdens de vijfde beklimming kreeg ik het zwaar. Ik werd misselijk, de energierepen en sportdrank kreeg ik niet meer naar binnen. Redelijk uitgewoond kwam ik boven. Het besef dat de vijfde in de pocket zat, zorgde voor snel herstel. De wetenschap dat er nog maar één keer beklommen moest worden gaf me weer spirit.
De laatste keer ging weer stukken beter. Wel moest ik onderweg stoppen en wachten op vers lekker water. Het water dat in mijn bidon zat smaakte naar slootwater. Dat wachten verteerde ik slecht. Na de stop duurde het lang voordat ik in cadans kwam. Na de grote schare mensen na bocht 1 biggelden de tranen over mijn wangen. "Ik ga het halen...!", besefte ik. Ook in aanloop naar de finish werd ik euforisch. Met de finish in zicht balde ik mijn vuisten en gaf de entertainers één voor één een high-five. Missie volbracht.
De periode van ruim 7 maanden kan afgesloten worden. Een verrijking is het geweest. Mooie, emotionele momenten meegemaakt. Veel energie gevoeld tijdens de grote bijeenkomsten. Vanaf het moment in Bourg d'Oisans tot de grote dag mooie ervaringen opgedaan. Hoogtepunt was het verhaal van Dave tijdens mijn verkenningstocht van de Alpe d'Huez op 3 juni. Dit gaf zo'n bijzonder gevoel; haast onmogelijk om te omschrijven. De dag zelf stond in het teken van overleven. Veel met jezelf bezig zijn. Goed letten op voeding en drinken. Geconcentreerd klimmen en zeker ook geconcentreerd afdalen...!
Terugkijkend is het natuurlijk geweldig om de doelstelling van 6 keer de beklimming behaald te hebben geweldig. Wat ook geweldig is dat de doelstelling van mijn streefbedrag behaald is. Niet een klein beetje, maar een heleboel. De teller komt over de € 10.000,-
Maar wat het mooiste is dat er zoveel mensen in mijn directe omgeving zó enthousiast hebben meegeleefd. Familie, vrienden, sponsoren, donateurs, collega's. Iedereen reageert spontaan. Zonder hun hulp en enthousiasme was dit allemaal niet gelukt.....DANK!

Tot de volgende Alpe d'HuZes !?

DE 6 BEKLIMMINGEN

Na het passeren van de twee camping aan de voet van de Alpe d'Huez begint meteen al het steilste stuk, bocht 21. Iedereen weet dat het stuk van bocht 21 tot bocht 16 zeer zwaar is. Dat zijn de beruchte eerste 4 kilometers. Het is een crime om je eigen weg te volgen. Links en rechts van mij zwalken de renners over de weg. Sommigen vallen om, anderen stappen af. De beide weghelften zijn vol met renners. Dan komen ook nog de motards al toeterend omhoof. Maak plaats, maak plaats, maak plaats..... Hmmm, dit valt niet mee. Na 10 minuten gaat het al beter. De meesten hebben al een ritme en houden hun baan een beetje vast. Ook ik kom nu wat beter in mijn cadans. Als ik op een wat minder stijl stuk kom en de drukte wordt minder, heb ik even tijd om achterom en naar beneden te kijken. Wat een mooi gezicht. Overal zie je verlichting van de fietsers. Jammer dat de maan er is. Het is niet echt donker. Daarnaast wordt het al schemerig. Ik had gehoopt om één lint van fietsverlichting te kunnen zien.
Na bocht 16 wordt het beter. Er is al een minder breed lint. Het wordt nu ook mogelijk om iets van een cadans te vinden. Telkens spookt er in het hoofd: "Niet te hard, doe het rustig aan..."
Opvallend vind ik dat er op dit moment al best veel mensen langs te weg staan. Hun enthousiasme en steun ervaar ik als opbeurend. Dat zal ook nog zijn, denk ik.....
Na bocht 16 breekt er een saai stuk aan. Het volgende ijkpunt is bocht 8. Daar staat mijn kaars tussen al die andere honderden. Zal ik hem vinden. Na bocht 8 komt bocht 7. Het beroemde kerkje. Daar is ook een verzorgingspost. Hier staan al veel meer mensen. Van bocht 7 is het 4 bochten tot het moment dat je dénkt dat je in Alpe d'Huez aankomt. Niets is minder waar. Je hebt weliswaar zicht op de vele appartementen, maar de weg kronkelt nog veel richting de top. Na bocht 1 kom je in de hemel. Je fietst weliswaar nog steil omhoog, maar je weet dat je in een cordon van mensen gaat terechtkomen. Het dorp rijd je binnen. De mensen staan links en rechts rijen dik je aan te moedigen. Daarna zoef je de tunnel door. Even nog een stuk voor en na bocht 0 omhoog. Daarna begin je al aan de afdaling, terwijl je nog moet finishen.....
Vlak voor de finish staat de camper van Peter en Brigitte. Heerlijk om daar een stop te hebben. Bijkomen, boullion drinken, droge kleding aan, windjack en weer gaan.
Het afdalen is echt kicken. Er is vastegesteld dat je maar maximaal 45 km/u naar beneden mag. Maar stiekem laat ik hier en daar wel even de remmen los.....De wind suist langs je oren, het klapperen van het windjack doet me realiseren dat het wel erg hard gaat. Opeens rijdt er een motard naast me. Met een wild armgebaar maant hij mij tot langzamer rijden.....En ik gehoorzaam!
Beneden aangekomen is het merkbaar drukker geworden. Logisch, de meeste supporters houden blijkbaar van uitslapen... De tweede klim start. Het gaat goed. Ik kom in een goed cadans. Ook nu rijd ik in één stuk door naar boven. Voor mij is onderweg stoppen niet echt wenselijk. Je komt uit je ritme en dat breekt mij op. Dus ik doe het dan ook maar niet.
De 3e beklimming gaat moeizaam. Boven aan gekomen neem ik meer pauze en bezoek even "uitgebreid" het toilet. Dit zorgt voor verlichting. De vierde gaat weer als vanouds. Bij de vijfde krijgt ik meer last. Ik word misselijk. De sportdranken, energierepen, krentenbollen en bananen kan ik niet meer zien....
Ik wil vast voedsel. Een blikje cola doet wonderen. Blijkbaar spoelt alles een beetje door.
De laatste klim is aanstaande. Tijdens de afdaling stop ik in bocht op en ga op zoek naar mijn kaars. Helaas, hij is niet te vinden. Maar dat geeft niet. Het stilzijn, in gedachten bij pa en ma zijn en andere dierbaren is fijn.
Ik geniet. Ik ben vereerd dat ik hier ben. Samen met heel veel anderen, samen met één doel. Samen afzien. Samen lachen, maar ook samen emoties delen. Bijzonder.
Beneden aangekomen besef ik dat mijn doel bereikt gaat worden. Het emotioneert me. Ik huil veel onderweg. Ik laat het nu ook toe, wetende dat ik boven kom. Het kan en mag nu.
Nog één keer bocht 7, nog één keer de heldenstatus ondergaan bij binnenkomst van Alpe d'Huez. Nog één keer door de haag van uitzinnige mensen fietsen, nog één keer weer aanzetten om toch te voelen dat ik erg fit ben. Mijn herstelvermogen is nog steeds erg goed. Bocht 0, de bocht van Bas Mulder. Nog één keer de aanloop richting de finish. Het is nu definitief. Ik heb het gehaald! Ik schiet vol en ben uitzinnig van vreugde.
De laatste twee honderd meter. De rotonde rechtsaf en de finish komt in zicht. De mensenmenigte is heel groot. Iedereen moedigt je aan. Ongelooflijk hoe mooi dit is. Wat een energie komt er los. Ik geeft de entertainers bij de finish een "high-five" en met gestrekte arm als een echte winnaar (want zo voel ik me) kom ik over de finish. Rechts hoor ik Liesbeth schreeuwen. Na de finish ga ik op zoek naar haar.
Het is klaar. Peter en Brigtte, Lieke en Marit feliciteren mij. Ook Peter feliciteer ik. Hij heeft zijn doel ook behaald. Samen hebben we 10 keer de berg bedwongen.
Een aantal mensen van team Boreel zijn ook binnen. Bart, Rob, Patricia, Maarten, Joost, John, iedereen is blij. Even later komt ook Vera binnen. Liesbeth en ik blijven nog een tijd bij de finish om de euforie van de andere binnenkomers mee te maken. Na een tijdje gaan we terug naar de camper. Ik daal voor de laatste keer af en Liesbeth gaat met de bus terug.
Op de camping aangekomen vraagt iedereen aan elkaar hoe het gegaan is. Er is veel interesse in het delen van elkaars ervaringen. Het douchen en eten moet nog maar even wachten. Mede ook door de drukte bij het sanitair. Uiteindelijk toch maar douden en eten. Pasta. Vast voedsel. Wat is dat nu heerlijk.
Daarna slapen..... HEERLIJK. Liggen en nog nagenieten.......

DE GROTE DAG: 7 juni 2012

Vanaf 1 november vorig jaar stond deze dag in mijn agenda. 7 juni 2012 Alpe d'HuZes. Twee doelstellingen: minimaal €4000,- aan sponsoring binnenhalen en 6 keer de berg beklimmen. Om 2.30 uur ging de wekker. Niet dat ik daar wakker van werd, want das was ik al. Ik geloof niet dat ik geslapen heb. Om toch maar wakker te worden (lees: helderder) maar even gedouched. Het sanitair is niet berekend om gasten op dit tijdstip van een warme douche te voorzien. Ook het licht is een probleem. Dat betekende dus douchen met koud water in het donker. Voordeel is wel dat je echt wakkker wordt. En dat was natuurlijk de bedoeling. Ik was niet de enige die zo vroeg wakker was. Al veel eerder vertrok er een motard ( motorrijder die tijdens biede koersdagen de berkeersveiligheid op de berg controleert) en al mensen die vóór de afsluiting van de berg naar boven gingen. In het donker om 02.45 uur ontbijten onder het genot van de bijna volle maan heeft wel wat. Er zijn weinig wolken. Zou het dan toch waar zijn: mooi weer op de koersdag? Na het ontbijt 10 keer de spullen aan en uit doen. Heb ik niet teveel kleren aan. OK, even proberen buiten. Nee, toch te warm. Maar weer uit en een laagje minder. Maar als ik straks een tijd bij de start moet wachten, ga ik dan niet verkleumen? Och mijn hemel, één en al onzekerheid. En Liesbeth ligt gewoon nog verder te ronken. Die kan me dus ook niet van een passend advies voorzien. Dan maar mijn gevoel volgen. Ik maak Liesbeth wakker en neem afscheid. Om 3.30 uur fiets ik naar Bourg. Op de grote doorlopende weg aangekomen is er al een lint van rijders te bespeuren. Ik sluit aan. Gebroederlijk rijden we al in een soort van colonne naar Bourg. We worden door de vrijwilligers door een heuse rondrit door Bourg zelf naar de start gedirigeerd. Nou ja, start.... de rij is al heel lang. Waar de start dan is, is voor ons een raadsel. Je sluit maar gewoon aan. Ik kijk om me heen en sta naast Judith en Bert (buren van de camping). De nervositeit is groot. Er wordt her en der nog een ontbijt naar binnen gewerkt. Een ander vliegt nog even een steeg in om wild te plassen. Om 4.30 uur klinkt een knal: de beroemde vuurpijl, oftwel het officiële startsein. Even later rijden wij ook. Al rijdend passeren we her en der mensen die ons staan aan te moedigen. We rijden het dorp uit en vervolgen onze weg naar de officiële startplek. daar aangekomen is het al een drukte van jewelste. Vanaf daar tot aan het begin van de berg zelf, staan links en rechts van de weg al honderden mensen. Geweldig. En dan begint het.

THE DAY AFTER

Het is nu alweer terugkijken...... Even naar het begin. Vanwege netwerkprobleem op de camping was er geen wifi op de camping. De dag vóór het grote langverwachte moment stond in het teken van rusten. Na ja, van rusten kwam niet veel. Vanwege de verwachte drukte had ik 's ochtends vroeg boodschappen gedaan. Een feestmaaltijd (pasta oftwel fietsvoer!!!) stond op het programma. Feest was het want Liesbeth zou s' middags arriveren. Nadat ik terugkwam op de camping, werd ik door verschillende mensen gevraagd om nog even naar hun fiets te kijken. Ze hadden me de afgelopen dagen natuurlijk gespot met mijn "semi-professionele" fietsstandaard. Dan ben je dus direct een volleerd fietsenmaker. De één wilde z'n derailleur goed afgesteld hebben. De ander moest nieuwe remblokken en die waren niet afgesteld. En weer een ander hoorde een kraakje in de bracket. Hoezo rusten.... Om een uur of 14.00 belde Liesbeth om te vragen om haar op te halen. Het weerzien was geweldig. Ze werd gebracht door de 7 partners van Team Boreel. Het was in het vliegtuig van Schipol naar Geneve al een gezellige boel. In een grote witte gehuurde Avis-bus stonden de dames al te wachten. Onder luid gejoel werden we toegefloten tijdens onze innige omhelzing..... We namen afscheid van de groep en gingen naar de camping. Ook hier werden we onthaald. De campinggenoten wisten natuurlijk al van de aanstaande hereniging. Vele opmerkingen moest ik ondergaan. De strekking laat zich niet moeilijk raden....haha. We zijn nog even naar Bourg geweest om de happening van de Alpe d'HuZus te bekijken. Terug naar de camping, eten koken en de spullen voor de grote dag klaarleggen. Met Peter en Brigitte hadden we afgesproken om de spullen bij hun in de camper te leggen. Zij zouden om 19.00 uur, nadat de berg vrijgegeven was, omhoog gaan om een plek dicht bij de finish te zoeken. Omdat Liesbeth ook de berg wilde ervaren, per auto !!, zijn we met hun meegegaan. Teruggekomen nog even de laatste spullen klaarleggen en om 21.45 naar bed. Slapen lukte moeilijk. De nervositeit was bij iedereen overdag al merkbaar. Zo ook bij mij. Om 2.30 uur, jawel....., ging de wekker.

HET GAAT BEGINNEN

ZO eindelijk weer wifi.... Gisteren in de kou naar "boven". "Boven" staat synoniem aan Alpe d'Huez. Het zenuwcentrum is Palais des Sports. Vanaf 10.00 uur kon stuurbordje en registratiechip opgehaald worden. Ook de winkel was open. Bij aankomst was er als een drukte van jewelste. Voor beide stond ik meer dan een uur in de rij. "Ach, alles voor het goede doel", is een veel gehoorde uispraak... In het Palais des Sports gaat een enorme energie van uit. Een mooi schouwspel. Bij de karsen is het ment name een emotionele gebeurtenis. De kaars voorzien van een boodschap zorgt voor heftige emoties. Het is hét moment om weer even stil te staan bij de reden waarom een ieder hier aanwezig is. Op 2 juni werd ik gefotografeerd op de beklimming van de Alpe. Op de terugweg naar de auto loop ik toevallig langs de beeffende fotograaf. ik kan het niet laten om een vergroting te kopen. Een mooie met op de achtergrond bergen en sneeuw. Ook de aanduiding van bocht 2 staat op de foto. Een mooi aandenken. In de tussentijd van het wachten op de vergroting struin ik door het dorp. Wat een drukte. Heel veel mensen gaan ondanks het slechte weer toch omhoog. Elke keer als iemand boven komt, luidt er een woest geschreeuw. Wat een aanmoediging. Hoe zal dat dan donderdag wel niet zijn. Ik kom Maarten, Bert en Patricia van Team Boreel tegen. Een naar bericht vertellen ze. Elso is in de afdaling op de Col Ornon op een auto geklapt. Hij knalde over de auto en sloeg op de weg. Letsel is onduidelijk. Om 12.00 uur haal ik de foto op. Het resultaat is mooi. Op de terugweg naar beneden schrik ik van het grote aantal fietsers. Het is bijna file rijden met auto en fiets. Gevaarlijke situaties levert het her en der op. Thuis komen, lunchen en 's Middags nog even een uurtje fietsen, op het vlakke. Je merkt aan alles dat het er aan komt. Heeeeeel veeeel fietsers. Op de camping is het mega druk. De beide gecreëerde tot camping omgebouwde weiland is barstensvol. Bij het sanitair levert dat nu wachttijden op. Lastig als je heeeel nodig moet..... Vandaag weer supermooi weer. De fiets wordt uit elkaar gehaald, schoongemaakt, nagekeken en weer afgesteld. Een klusje die goed te doen is in de zon. De was gedaan en lekker geluierd. Het rusten werpt z'n vruchten af. De honger om donderdag te fietsen wordt groter en groter. Op de camping wordt naast dat het drukker wordt, ook gezelliger. De mensen beginnen elkaar wat meer te kennen. De verhalen komen los. Zometeen ga ik naar Peter en Brigtte. Zij zitten op de camping in Venosc.

SLECHT WEER

Ik heb via sms van Peter en Wietske vernomen dat het in Nederland én onderweg In Luxemburg en Frankrijk slecht weer is. Nou ik kan je vertellen dat het hier niet veel beter is. Vanaf een ur of 11.00 begon het te miezeren. Dat ging al snel over in écht plenzen, En nu treedt de wet van Murphy in. Ik had wat sappen in mijn slaaptent staan. Om bij wat bagage te kunnen komen,tilde ik de matras op. Een uur later kwam het besef dat er iets misgegaan zou kunnen zijn.... En ja hoor... Alles in en over mijn slaapspullen. Dat is lekker met regen. De boel gewassen en te drogen gelegd in de tent. Met een luchtvochtigheid van boven de 80% wordt dan vannancht onder natte spullen tukken..... Vanwege het slechte weer maar niet gefietst. 't Is te nat en te koud. Heeft dus niet zoveel zin. Om de tijd te verdoen ben ik naar boven gegaan. De koersweek is echt begonnen. In Palais des Sports is het al een drukte van belang. Al veel mensen zijn logistieke zaken aan het regelen. Zo ook ik. Voor Liesbeth haal ik bustickets en een liftpas. Aangezien er een vast schema is, moet ik nu al vaststellen hoelaat zij donderdag omhoog gaat met bus en lift. Ik houd dat nog maar als een verrassing voor d'r hoe laat het wordt.... Even later loop ik tegen "Team Kaarsen" aan. Dit is een onderdeel van de organisamtie welke de kaarsen in de bocht organiseert. Ik koop een kaars voor mijn dierbaren en de dierbaren van de talloze sponsoren die mij financieel ondersteund hebben. Een emotioeneel moment om de tekst op de sticker te schrijven. Ik merk sowieso dat het lopen in het cetrum van het evenement wat met me doet. En dan is het nog niet eens donderdag..... Thuisgekomen is de was nog niet droog. En het regent nog steeds hard.............. Ga maar weer eens face-timen met het thuisfront.

LEUKE AVOND

John, een Engelse tentkampeerder, vroeg of ik hem wilde helpen bij het opstellen van key search woorden om de Camping op internet te kunnen vinden. Hij is bevriend met de Engelse camping eigenaren en helpt hen met het bijhouden van de website. Hij heeft moeite met de juiste Nederlandse woorden te vinden en vroeg mijn hulp. Leuk om hier mee bezig te zijn. Gisteravond nodigde de buren mij uit. "Je bent toch alleen, heb je zin om een kop koffie te drinken bij ons? " Zo gezegd, zo gedaan. een leuke avond met Bert en Judith. beiden ook met de nodige mensen op de bagagedrager. Judith is zelf (ex)kankerpatient. Op haar dertigste is zij één van de 60 vrouwen in Nederland die vóór haar dertigste baarmoederhalskanker heeft gekregen. Ze gaat donderdag één keer omhoog. Na zo'n avond ben je een halve expert op dit specifieke kankergebied geworden. Vanochtend heb ik als een heuse fietsenmaker gewerkt. Piet en zijn dochters hadden wat problemen met de nieuw gemonteerde remblokjes. Klus geklaard en twee tevreden mensen geholpen. nadat ze vertroken waren, kwam hij even later beteuterd terug. "Heb ik het niet goed gedaan? Was mijn eerste gedachte. Het bleek de versnelling te zijn. Hij had zelf geprobeerd wat te verstellen. Nu wilde de ketting niet op het kleinste blad. Snel de fietsstandaard gepakt en de boel weer gefixed. Weer een tevreden klant... Zometeen naar Bourg om liftpas en buskaartje voor Liesbeth te regelen.