DE 6 BEKLIMMINGEN

Na het passeren van de twee camping aan de voet van de Alpe d'Huez begint meteen al het steilste stuk, bocht 21. Iedereen weet dat het stuk van bocht 21 tot bocht 16 zeer zwaar is. Dat zijn de beruchte eerste 4 kilometers. Het is een crime om je eigen weg te volgen. Links en rechts van mij zwalken de renners over de weg. Sommigen vallen om, anderen stappen af. De beide weghelften zijn vol met renners. Dan komen ook nog de motards al toeterend omhoof. Maak plaats, maak plaats, maak plaats..... Hmmm, dit valt niet mee. Na 10 minuten gaat het al beter. De meesten hebben al een ritme en houden hun baan een beetje vast. Ook ik kom nu wat beter in mijn cadans. Als ik op een wat minder stijl stuk kom en de drukte wordt minder, heb ik even tijd om achterom en naar beneden te kijken. Wat een mooi gezicht. Overal zie je verlichting van de fietsers. Jammer dat de maan er is. Het is niet echt donker. Daarnaast wordt het al schemerig. Ik had gehoopt om één lint van fietsverlichting te kunnen zien.
Na bocht 16 wordt het beter. Er is al een minder breed lint. Het wordt nu ook mogelijk om iets van een cadans te vinden. Telkens spookt er in het hoofd: "Niet te hard, doe het rustig aan..."
Opvallend vind ik dat er op dit moment al best veel mensen langs te weg staan. Hun enthousiasme en steun ervaar ik als opbeurend. Dat zal ook nog zijn, denk ik.....
Na bocht 16 breekt er een saai stuk aan. Het volgende ijkpunt is bocht 8. Daar staat mijn kaars tussen al die andere honderden. Zal ik hem vinden. Na bocht 8 komt bocht 7. Het beroemde kerkje. Daar is ook een verzorgingspost. Hier staan al veel meer mensen. Van bocht 7 is het 4 bochten tot het moment dat je dénkt dat je in Alpe d'Huez aankomt. Niets is minder waar. Je hebt weliswaar zicht op de vele appartementen, maar de weg kronkelt nog veel richting de top. Na bocht 1 kom je in de hemel. Je fietst weliswaar nog steil omhoog, maar je weet dat je in een cordon van mensen gaat terechtkomen. Het dorp rijd je binnen. De mensen staan links en rechts rijen dik je aan te moedigen. Daarna zoef je de tunnel door. Even nog een stuk voor en na bocht 0 omhoog. Daarna begin je al aan de afdaling, terwijl je nog moet finishen.....
Vlak voor de finish staat de camper van Peter en Brigitte. Heerlijk om daar een stop te hebben. Bijkomen, boullion drinken, droge kleding aan, windjack en weer gaan.
Het afdalen is echt kicken. Er is vastegesteld dat je maar maximaal 45 km/u naar beneden mag. Maar stiekem laat ik hier en daar wel even de remmen los.....De wind suist langs je oren, het klapperen van het windjack doet me realiseren dat het wel erg hard gaat. Opeens rijdt er een motard naast me. Met een wild armgebaar maant hij mij tot langzamer rijden.....En ik gehoorzaam!
Beneden aangekomen is het merkbaar drukker geworden. Logisch, de meeste supporters houden blijkbaar van uitslapen... De tweede klim start. Het gaat goed. Ik kom in een goed cadans. Ook nu rijd ik in één stuk door naar boven. Voor mij is onderweg stoppen niet echt wenselijk. Je komt uit je ritme en dat breekt mij op. Dus ik doe het dan ook maar niet.
De 3e beklimming gaat moeizaam. Boven aan gekomen neem ik meer pauze en bezoek even "uitgebreid" het toilet. Dit zorgt voor verlichting. De vierde gaat weer als vanouds. Bij de vijfde krijgt ik meer last. Ik word misselijk. De sportdranken, energierepen, krentenbollen en bananen kan ik niet meer zien....
Ik wil vast voedsel. Een blikje cola doet wonderen. Blijkbaar spoelt alles een beetje door.
De laatste klim is aanstaande. Tijdens de afdaling stop ik in bocht op en ga op zoek naar mijn kaars. Helaas, hij is niet te vinden. Maar dat geeft niet. Het stilzijn, in gedachten bij pa en ma zijn en andere dierbaren is fijn.
Ik geniet. Ik ben vereerd dat ik hier ben. Samen met heel veel anderen, samen met één doel. Samen afzien. Samen lachen, maar ook samen emoties delen. Bijzonder.
Beneden aangekomen besef ik dat mijn doel bereikt gaat worden. Het emotioneert me. Ik huil veel onderweg. Ik laat het nu ook toe, wetende dat ik boven kom. Het kan en mag nu.
Nog één keer bocht 7, nog één keer de heldenstatus ondergaan bij binnenkomst van Alpe d'Huez. Nog één keer door de haag van uitzinnige mensen fietsen, nog één keer weer aanzetten om toch te voelen dat ik erg fit ben. Mijn herstelvermogen is nog steeds erg goed. Bocht 0, de bocht van Bas Mulder. Nog één keer de aanloop richting de finish. Het is nu definitief. Ik heb het gehaald! Ik schiet vol en ben uitzinnig van vreugde.
De laatste twee honderd meter. De rotonde rechtsaf en de finish komt in zicht. De mensenmenigte is heel groot. Iedereen moedigt je aan. Ongelooflijk hoe mooi dit is. Wat een energie komt er los. Ik geeft de entertainers bij de finish een "high-five" en met gestrekte arm als een echte winnaar (want zo voel ik me) kom ik over de finish. Rechts hoor ik Liesbeth schreeuwen. Na de finish ga ik op zoek naar haar.
Het is klaar. Peter en Brigtte, Lieke en Marit feliciteren mij. Ook Peter feliciteer ik. Hij heeft zijn doel ook behaald. Samen hebben we 10 keer de berg bedwongen.
Een aantal mensen van team Boreel zijn ook binnen. Bart, Rob, Patricia, Maarten, Joost, John, iedereen is blij. Even later komt ook Vera binnen. Liesbeth en ik blijven nog een tijd bij de finish om de euforie van de andere binnenkomers mee te maken. Na een tijdje gaan we terug naar de camper. Ik daal voor de laatste keer af en Liesbeth gaat met de bus terug.
Op de camping aangekomen vraagt iedereen aan elkaar hoe het gegaan is. Er is veel interesse in het delen van elkaars ervaringen. Het douchen en eten moet nog maar even wachten. Mede ook door de drukte bij het sanitair. Uiteindelijk toch maar douden en eten. Pasta. Vast voedsel. Wat is dat nu heerlijk.
Daarna slapen..... HEERLIJK. Liggen en nog nagenieten.......