EEN EMO MOMENT....

Gisteren een rustdag gehouden. Lekker genieten van de zon, lezen en een beetje met andere kampeergasten kletsen. Om een uur of vijf werd ik gebeld door Maarten Achtereekte. Of er nog een plek was op de camping. dat was snel geregeld. Samen met Vera en Bart Meijer hebben ze 1 nacht op mijn plek geslapen. Nou ja slapen. Bart had geen slaapzak en Maarten was bij het opblazen van zijn luchtbed de stop kwijtgeraakt. Een potlood diende dienst te doen als stop. Dat ging tot halverwege de nacht goed.....Daarna was het op de grond bivakkeren. Bart had het erg koud zonder slaapzak. 's Ochtends om 8.10 uur was alles vergeten. De opkomende en warme zon vergoedde veel. na het ontbijt zijn zij naar de appartementen gegaan. Om een uur of twaalf troffen we elkaar op de fiets. Ge-4'en zouden we de Alpe d'Huez doen. Om 12.30 startten we de beproeving. Met de zon en een temperatuur van rond de 30 graden wordt het een hele opgave. In bocht 16 en 7 zouden we stoppen om op elkaar te wachten. Het eerste stuk bleek wel erg lastig. Direct na de start de muur omhoog. Tot aan bocht 16 , La Garde, is het zwaar. Het volgende deel tot Huez gaat makkelijker. Daarna speelt de vermoeidheid een rol. Het is mooi om iedereen te zien strijden. Sommigen gaan als een speer, maar de meesten hebben het zwaar. Al een paar keer haal ik een jongen in. Hij puft en kreunt en zucht. Op 3/4 deel van de beklimming vraag ik aan hem hoe het gaat. Hij geeft eerst aan dat hij het hele jaar nog geen meter gefietst heeft. Een tijdje later na de stop haal ik hem weer in. Hij zwoegt nog steeds. Ik spreek hem weer aan en maak eerste een grapje over zijn doorzettingsvermogen. Zijn reactie geeft me kippenvel. Hij kijkt me aan en begint te huilen. Tijdens het snikken vertelt hij dat ze vorig jaar 17 augustus getrouwd zijn. Na hun huwelijksreis komt zijn vrouw met een kuchje thuis. Even naar de dokter. Dit blijkt het begin van het eind te zijn. Het komt er kort op neer dat zenkanker heeft in lever, nieren en hart. Na de chemo's zijn nieren schoon, maar haar hart is ongeneeslijk ziek. Hij is als militair gestationeerd in Afghanistan. Hij besluit zijn baan op te zeggen en er helemaal te zijn voor zijn vrouw. Zijn verhaal hakt er enorm in. We fietsen en huilen samen verder. Hij heeft het erg zwaar. Even later wil hij stoppen. Ook ik stop. Maarten en Vera rijden verder. We staan samen te janken. Hij loopt emotioneel helemaal leeg. Ik probeer hem op te beuren. dat lukt enigszins. Samen rijden we verder. Door deze gebeurtenis ben ik ineens mijn vermoeidheid kwijt. Het voelt zo ongelooflijk rijk om er voor iemand te kunnen zijn? Boven aangekomen vraag ik zijn naam. "Dave..." Het afscheid is heel raar. Ik wens hem het allerbeste en geef aan om samen te genieten van de momenten die er samen zijn voor hun. Hij bedankt mij voor mijn steun. Bart Meijer gaf 's ochtends bij het ontbijt nog aan dat er op de Alpe d'Huez berg bijzondere dingen gebeuren, die een hoop met je doet. Niet gedacht dat het al zo snel bewaarheid zou worden. Een bijzondere dag om af te sluiten.