RETROSPECTIEF

Donderdag 9 juni 2011 begon voor mij het avontuur "Alpe d'HuZes". Overdag luisterend en 's avonds kijkend naar de live registratie bekroop mij een gevoel van: "ik ben hier op de verkeerde plaats, ik wil daar zijn en mijn steentje bijdragen!" Als snel besloot ik dat in juni 2012 ik ook mee zou doen.
Begin oktober vorig jaar startte de inschrijving voor de 7e editie van Alpe d'HuZes. Al snel werd duidelijk dat het aantal inschrijvingen vele malen groter was dan het aantal beschikbare plaatsen. Loting zou uitwijzen of ik mocht deelnemen. 12 oktober kwam het verlossende mailtje. Ik ben ingeloot! En nog wel op de donderdag.
De voorbereiding startte. Een soort website maken. Weliswaar op blogger, maar toch. Nadenken over (sponsor)acties. Het opmaken van de actiepagina van Alpe d'HuZes. Wat wordt mijn streefbedrag, hoe vaak ga ik omhoog. Twee belangrijke doelen in de aanloop naar 7 juni 2012. Het nadenken over de vorm en mate van trainen. Aangezien het schaatsseizoen in volle vaart verkeerde, koos ik ervoor om niet te gaan wielrennen, maar zondags in de winter te gaan mtb'en.
Mark maakte een mooie wervende tekst voor mijn mailing. Kern was: "Ga toch fietsen. Ja, dat ga ik doen!"
Tjitske ontwierp een mooi visitekaartje. Dit werd kostenloos gedrukt.
De eerste deelnemersbijeenkomst in het najaar in Philips stadion was informatief en met name inspirerend. De sessie waarbij iedereen zijn/haar verhaal kon doen waarom hij/zij deelnam was emotioneel. Met veel energie en goed gevoel huiswaarts.
De eerste donaties komen binnen. Elke keer als er een mail van een donatie binnenkwam, was dat enorm kicken. Maar het knagende gevoel van het behalen van mijn streefbedrag van € 4000,- bleef. "Ga ik het bedarg wel bij elkaar halen?" In het vroege voorjaar waren al diverse mensen die hun bedrag binnenhadden. Ik was nog lang niet zover. In mijn klas waren diverse kinderen die spontaan acties opzetten. Dit leverde al mooie bedragen op. In de klas van Kalle bood de juf spontaan aan een sponsorloop te organiseren. Ook hier werd een heel mooi bedrag opgehaald.
Maar de klapper kwam op 9 mei 2012. Mede door de mooie sponsorenveloppen en kaarten die ook gratis waren geleverd is de  sponsoractie: "O.b.s. de Sleutel fietst haar eigen Alpe d'HuZes", een groot succes geworden. Het leverde ruim € 5400,- op. Voor mij een hele grote opluchting. Ten eerste vanwege het bedrag, maar ook de vele enthousiast en spontane reacties. Een geweldig resultaat. Met een mooi vantevoren opgesteld persbericht was ook de lokale pers op komen dagen.
In de tussentijd natuurlijk veel getraind. De terugslag kwam op 18 maart; van Deventer naar Amsterdam gefietst. Veel wind tegen, kou en de laatste 30 km regen, heel veel regen. Gevolg een geïrriteerde knie. Maar na twee weken rust en voorzichtig weer beginnen, ging het weer bergopwaarts.
De kick-off bijeenkomst van 20 mei was wederom goed. De kleding werd in ontvangst genomen. Dit was een magisch moment. Het wordt nu écht, tastbaar..... "Laat het maar komen!"
Maandag 2e pinksterdag vertrok ik naar Bourg d'Oisans. De eerste drie dagen veel gefietst en wennen. Vrijdags een rustdag. 's Avonds als verrassing kwamen Vera, Bart en Maarten van team Boreel voor één nacht logeren. De volgende dag met z'n vieren de Alpe d'Huez bedwongen. Ik beleefde toen mijn Alpe d'HuZes moment. Dave ? kwam ik telkens tegen op de berg. Opeens was er contact. Zijn verhaal was zeer aangrijpend. Samen zijn we huilend naar boven gereden. Bovengekomen schudden we elkaars handen, gaven onze namen en bedankte hij mij voor mijn steun. Mooier kon de dag niet eindigen....
Zondag nog rustig gefietst. Maandag werd de fiets gechecked, uit elkaar gehaald en gepoetst. De dagen daarna stonden in het teken van rust. Paar keer naar boven geweest om zaken te regelen en sfeer te proeven.
Woensdag was het weerzien met Liesbeth. Samen naar Bourg en ook sfeer proeven. 's Avonds op tijd naar bed. Na amper geslapen te hebben, ging om 2.30 uur de wekker. Om 3.45 uur stond ik aan de start. De adrenaline gierde door mijn lijf. Nog 40 minuten wachten. Uiteindelijk werd om 4.30 uur het startschot gegeven middels het afschieten van een vuurpijl. "Nu mag het dan eindelijk.......!" Na maanden wachten was nu het moment aangebroken.
In grote getalen kwamen we bij de voet. Het was een gedrang en gedring van jewelste. Na een kilometer of vier ging het beter. Het werd rustiger en er werd iets van een cadans gevonden.
Langs het parcours waren al best veel mensen. Met name in bocht 16 en 7 waren al vele supporters.
Maar de grootste schare mensen stonden tussen bocht 1 en 0. Op de plek waar iedereen het dorp binnen komt strompelen. Bij de finish volgt een ovationeel ontvangst. Dat werd bij elke nieuwe binnenkomst alleen maar overtroffen.
Vóór het finishen sloeg ik af om bij de camper te herstellen. Schone droge kleding werd aangetrokken, eten en met name boullion drinken was noodzakelijk. Windjack aan en afdalen. Met kramp in de vingers kwam ik telkens beneden bij de start. Even het schouwspel tot me genomen en weer omkeren om de volgende beklimming te ondergaan.Het waren telkens ijkpunten die houvast gaven. Bocht 16, bocht 7, de draai met daarna zicht op het dorp Alpe d'Huez, het verlangen om door de haag van mensen te fietsen na bocht 1 en natuurlijk de finish. In deze stappen werd telkens elke beklimming gestart.
Het klimmen zelf was zwaar. Maar mijn herstelvermogen bleek goed te zijn. Elke keer kwam ik redelijk fris bij de camper. Liesbeth verbaasde zich daarover. Ik was dus fit en goed voorbereid.
Tijdens de vijfde beklimming kreeg ik het zwaar. Ik werd misselijk, de energierepen en sportdrank kreeg ik niet meer naar binnen. Redelijk uitgewoond kwam ik boven. Het besef dat de vijfde in de pocket zat, zorgde voor snel herstel. De wetenschap dat er nog maar één keer beklommen moest worden gaf me weer spirit.
De laatste keer ging weer stukken beter. Wel moest ik onderweg stoppen en wachten op vers lekker water. Het water dat in mijn bidon zat smaakte naar slootwater. Dat wachten verteerde ik slecht. Na de stop duurde het lang voordat ik in cadans kwam. Na de grote schare mensen na bocht 1 biggelden de tranen over mijn wangen. "Ik ga het halen...!", besefte ik. Ook in aanloop naar de finish werd ik euforisch. Met de finish in zicht balde ik mijn vuisten en gaf de entertainers één voor één een high-five. Missie volbracht.
De periode van ruim 7 maanden kan afgesloten worden. Een verrijking is het geweest. Mooie, emotionele momenten meegemaakt. Veel energie gevoeld tijdens de grote bijeenkomsten. Vanaf het moment in Bourg d'Oisans tot de grote dag mooie ervaringen opgedaan. Hoogtepunt was het verhaal van Dave tijdens mijn verkenningstocht van de Alpe d'Huez op 3 juni. Dit gaf zo'n bijzonder gevoel; haast onmogelijk om te omschrijven. De dag zelf stond in het teken van overleven. Veel met jezelf bezig zijn. Goed letten op voeding en drinken. Geconcentreerd klimmen en zeker ook geconcentreerd afdalen...!
Terugkijkend is het natuurlijk geweldig om de doelstelling van 6 keer de beklimming behaald te hebben geweldig. Wat ook geweldig is dat de doelstelling van mijn streefbedrag behaald is. Niet een klein beetje, maar een heleboel. De teller komt over de € 10.000,-
Maar wat het mooiste is dat er zoveel mensen in mijn directe omgeving zó enthousiast hebben meegeleefd. Familie, vrienden, sponsoren, donateurs, collega's. Iedereen reageert spontaan. Zonder hun hulp en enthousiasme was dit allemaal niet gelukt.....DANK!

Tot de volgende Alpe d'HuZes !?